at night

Τις νύχτες, όταν κοιμούνται βαθιά, πάω δίπλα τους κι ακούω τις ιστορίες τους. Όνειρα δεν βλέπει κανείς τους. Μονάχα οι ιστορίες ακούγονται στη σιωπή, άλλοτε σαν αμυχές κι άλλοτε σαν πληγές ακόμα ανοιχτές. Για λίγο τις κάνω δικές μου κι έπειτα τις ακουμπώ προσεκτικά στο προσκεφάλι τους όπως ήταν ακριβώς, χωρίς να έχω αλλάξει ούτε μια λέξη, ούτε ένα κόμμα. Καμιά φορά μπαίνω στον πειρασμό να μοιράσω αλλιώς τις ιστορίες, ίσως αυτό να'ναι δικαιοσύνη σκέφτομαι, αλλά και πάλι η δικαιοσύνη είναι κάτι σχετικό. Έτσι μόνο ακούω. Και κάθε φορά εκπλήσσομαι. Και θυμάμαι πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται κι ότι βαθιά μέσα σε κάθε ύπνο υπάρχει κάτι που λαμποκοπάει. Αρκεί να το δεις. Αυτό αξίζει.

a cloud for your thoughts

Πάνω που νομίζεις ότι μπορείς να πείς: σε ξέχασα, έρχεται η ανάμνηση ή συμβαίνει κάτι, συνήθως μικρό κι ασήμαντο για να ανοίξει ένα ντουλάπι και να πλημμυρίσουν όλα, να γίνουν υγρά από τις θύμησες μιας ζωής που κάποτε την είπες "ζωή μου". 

Ο χρόνος είναι το μεγάλο μας βάσανο. Ποτέ δεν μπορούμε να τον μετρήσουμε για να τον ξεπληρώσουμε. Προσπαθούμε να τον αγοράσουμε και να τον πουλήσουμε. Να τον αλλάξουμε. Καμιά φορά δοκιμάζουμε να τον θεραπεύσουμε και να μας θεραπεύσουμε. Κάποτε πετυχαίνει.  


Όταν δεν έχεις διέξοδο μπορείς να μείνεις μόνο μ' αυτό που υπάρχει τώρα. Κι αυτό είναι από μόνο του μια πόρτα ανοιχτή. Σαν εκείνες με τα σύγνεφα του Magritte.

fridge magnet

Έφτιαξε μια λίστα και την κόλλησε στο ψυγείο. Δίπλα στη λίστα του supermarket. Ήταν κάποια από αυτά που θα 'θελε να θυμάται. Κι αν τύχαινε κανείς να ανοίξει την πόρτα του ψυγείου μπορεί να διάβαζε στα κλεφτά καμία κι ίσως έτσι τον γνώριζε καλύτερα. Κι ίσως έτσι κάτι μικρό κάπου μέσα ν' άλλαζε.   

Χρωστάμε στα πράγματα που ξεκινάμε ένα τέλος όπως χρωστάμε στις προτάσεις μια τελεία. 

Ωφείλουμε στον εαυτό μας αγάπη και ευγνωμοσύνη. Και να τον πάμε εκεί που θέλει να πάει, όπου κι αν είναι αυτό.

Το να εκτεθείς σημαίνει να ρισκάρεις. Να γίνεις ευάλωτος. Να ξεπεράσεις το φόβο του πόνου (του πόνου που κάποτε έζησες και φοβάσαι ότι θα ξαναζήσεις). 

Αν αρχίσεις να δρας δεν έχεις χρόνο για δεύτερες σκέψεις.  

Είναι συγκινητικό να βλέπεις κάτι ή κάποιον ν' ανθίζει.

Δεν έχεις ν' αποδείξεις κάτι σε κάποιον. Ούτε σε σένα.

Μη φοβάσαι το λάθος. Το δικαιούσαι.

Να τολμάς. 

Να μη φοβάσαι τους ανθρώπους.

Η γνώμη των άλλων έχει την αξία που της δίνεις.

Το ότι δεν συμβαίνει κάτι δεν είναι τιμωρία από κανέναν. 

Η επιβεβαίωση είναι πάντα κάτι που γίνεται από μέσα προς τα έξω. Ποτέ το αντίστροφο.

Να αγαπάς και ν' αφήνεις τους άλλους να σ' αγαπούν.

Να μην το βάζεις στα πόδια.

Δεν υπάρχει ποτέ μια όψη. Δεν υπάρχουν αδιέξοδα. 

Προσπάθησε να μην κάνεις τα ίδια λάθη. 

Να μην απολογείσαι γι' αυτό που είσαι. Να μην λυπάσαι τον εαυτό σου. 

Λάβε τα μέτρα που θεωρείς αναγκαία. 

Να εφευρίσκεις λύσεις. 

Να συγχωρείς τον εαυτό σου. Να μην τον τιμωρείς. 

Να είσαι ανοιχτός και μετά να επιλέγεις. 

Να δίνεις δεύτερες ευκαιρίες. 

Να μη φοβάσαι να πείς αυτό που σκέφτεσαι. 

Να μη σε νοιάζει πάντα το γιατί.

Ministry of Time

Αγαπητέ / Αγαπητή ... , 

όπως ίσως θα έχεις ακούσει, ο χρόνος πραγματικά δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο μια απειροελάχιστη κίνηση από την μια στην άλλη στιγμή. Κι έτσι κάτι γλιστράει προς τα πίσω και κάτι ξεφεύγει προς τα μπρός, οι δύναμεις τους είναι ίσες κι έτσι εσύ μένεις στο παρόν. Σαν ακίνητος. 

Έμεις όμως βρήκαμε έναν τρόπο για σένα να μετράς αυτά που έφυγαν προς τα πίσω και σχηματίζουν ένα συνεχώς αυξανόμενο βουναλάκι. Και για να σε διευκολύνουμε σου δώσαμε την επιλογή να μπορείς να τα σκαλίζεις και να τα ψαχουλεύεις. Έτσι θα τα βρείς τοποθετημένα τα όσα έζησες σε ενότητες των 365 ημερών και κάποια σε ενότητες των 366, κοινώς ανά έτος. Αν επιθυμείς περαιτέρω διαχωρισμό σε μικρότερες ενότητες (όπως μήνες, μέρες, ώρες, στιγμές) σου δίνεται η δυνατότητα να τον κάνεις μόνος σου.  Κατά τη χρήση της υπηρεσίας κάποια τμήματα του αρχείου μας μπορεί να μην είναι εύκολα 'ή εξ ολοκλήρου προσβάσιμα καθώς και να μην εμφανίζονται στις αναζητήσεις σου.

Να σε ενημερώσουμε επίσης ότι έχεις την επιλογή  να βάλεις ξέχωρα από τα υπόλοιπα κάποια πράγματα που θέλεις να βρίσκεις πιο εύκολα (βλ. Μενού Αγαπημένα). Δυστυχώς δεν μπορείς να πετάξεις τίποτα από όλα αυτά, αλλά μην ανησυχείς η υπηρεσία μας παρέχει άπλετο χώρο. Φυσικά σου δίνουμε την επιλογή κάποια να μπορείς τα "ανακυκλώσεις", κοινώς να τα μετουσιώσεις σε κάτι χρήσιμο. Ακόμη κάποια μπορείς να τα κλείσεις σε αποθήκες και να προσπαθήσεις να τα ξεχάσεις - εμείς δεν σου εγγυώμαστε την επιτυχία αυτού του εγχειρήματος. 

Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τη διαχείριση των ετών και του χρόνου διάβασε το παράρτημα "Προσωπική Εργασία".

Η υπηρεσία μας επίσης κρατάει αρχείο με όλα αυτά που έχεις πεί ότι θ' αλλάξεις κατά καιρούς. Σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής σου. Επίσης παρέχουμε ένα back up αρχείο με τις ετήσιες δεσμεύσεις, αλλιώς γνωστές ως "new year resolutions", της τελευταίας δεκαετίας. Καθώς λοιπόν πλησιάζει το τέλος αυτού του χρόνου μπορείς σε αυτό το αρχείο να δημιουργήσεις υποκατηγορία για το 2011. Το αρχείο θα το βρείς στο μενού "Δεσμεύομαι". Η υπηρεσία μας φυσικά είναι πολύ διακριτική και για λόγους ασφαλείας, πρόσβαση σε αυτά τα αρχεία παρέχεται μόνο σ' εσένα.

Να σου υπενθυμίσουμε τέλος ότι δεν χρειάζεται κάποια ενεργοποίηση της υπηρεσίας και παρέχεται χωρίς κάποιο επιπρόσθετο κόστος. Επίσης ότι σε περίπτωση που είτε λόγω δικής σου  κακής χρήσης και ευθύνης, είτε χάρη σε αστάθμητους παράγοντες (ασθένειες, κλπ) διαγραφούν ή χαθούν ολικά ή μερικά τα δεδομένα η υπηρεσία μας δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη.

Σου ευχόμαστε να δημιουργήσεις άφοβα ένα μεγάλο "βουναλάκι" με εμπειρίες για το έτος 2011 και είμαστε στη διάθεση σου όλο το 24ωρο, κάθε μέρα της εβδομάδας.

Φιλικά, 

Υπηρεσία Αρχειοθέτησης & Απολογισμού

Τμήμα Προσωπικής Μνήμης

Υπουργείο του Χρόνου

gift

Ήταν σαν κάποιος να έκοβε δρόμο ανάμεσα σε άπειρους κισσούς και κλαδιά κι αγριόχορτα και να ξέφευγε από τις παγίδες και τα αδιέξοδα μικρά κι ανέλπιδα δρομάκια. 

Κι έπειτα όταν τελείωσε το ταξίδι αυτό ήταν σαν να σου επιστρεφόταν κάτι που σου είχαν κλέψει τόσο παλιά που δεν θυμόσουν καν ότι κάποτε σου ανήκε. 

Καμιά φορά όμως μένουν και μερικές απορίες 

όπως


τι γίνεται μετά;
τι γίνονται τα δάκρυα σαν μεγαλώσουν; 
τι γίνεται όλη αυτή η ζωή;

O Νοέμβρης των ταξιδιών

Ο Νοέμβρης αυτός ήταν γεμάτος πήγαιν'-έλα (όπως κι ένας άλλος, παλιότερος). Άλλα πιο σύντομα, άλλα πιο κουραστικά, άλλα πιο μακρινά, άλλα εσώτερα, κάποια σαν επιστροφή.

Τι κατάλαβα;

Ανάμεσα στο πριν και στο τότε εκείνου του Νοέμβρη των ταξιδιών και στο εδώ και το τώρα αυτού του Νοέμβρη των ταξιδιών παρεμβλήθηκε χρόνος. Χρόνος ικανός αποστάσεων και αλλαγών. 

*Αυτόν τον Νοέμβρη κατάφερα να ζήσω λίγο έξω απ' το χρόνο των ρολογιών. 

Στέκομαι σε ένα σημείο γης από το οποίο φεύγω κι επιστρέφω νομοτελειακά. Το μυαλό μου είναι γεμάτο από εικόνες νέες. Από εικόνες παλιές που τις ξαναβλέπεις με άλλα μάτια - και γι' αυτό νέες. Από μυρωδιές, από ήχους. Από συμπεράσματα για έναν εαυτό που ολισθαίνει κάθε στιγμή που περνάει και γίνεται παρελθόν. Από αμοντάριστο ακόμα υλικό που περιμένει να μορφοποιηθεί. Ως ιχθύες θα τηρήσω την σιωπή που μου αναλογεί μέχρι αυτή η έκρηξη που γίνεται μέσα μου να δω τι (μου) έχει αφήσει.

Ένα φαίνεται να διαγράφεται σίγουρο: ήμουν ένας κι είμαι ένας άλλος. Κι ένα φαίνεται να επιστρέφει μαζί μου νομοτελειακά: την εμπειρία μπορείς μόνο να την ζήσεις - και να την περιγράψεις σε χρόνο έτερο από αυτόν που την περιέκλεισε. 

Αν θες άκου κι αυτό αν δεν το έχεις ακούσει: tornado

her Sunday

Φοράει μια ριγέ κάλτσα - μαγισσέ - με μια μικρή τρύπα στο μεγάλο δάχτυλο που δε φαίνεται μέσα απ' τα παπούτσια. Φοράει και μια άλλη μονόχρωμη. Κανείς δε μπορεί να διακρίνει τις κάλτσες της κι ότι είναι αταίριαστες και φθαρμένες. Φοράει τη ζακέτα της. Τα γυαλιά ηλίου της. Φοράει τη θλίψη της την καλή, την Κυριακάτικη, φοράει πάντα τις συνήθειες όλης της εβδομάδας για να την προφυλάσσουν απ' το κρύο. Θέλει να κλάψει αλλά δεν το ξέρει. Κάτι κρατά σφιχτά ανάμεσα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Κανείς δεν το βλέπει. Κρατάει σφιχτά ανάμεσα στα δόντια την ανάσα της - λες και θα' ναι η τελευταία που θα πάρει. Ξέχασα να σας πω ότι είναι στο σπίτι της μέσα.


Κάποια στιγμή αυτό που κρατάει θα πέσει. Όχι επειδή το έριξε απλώς επειδή ίσως δεν άντεχε να το κρατά ή ίσως και λόγω βαρύτητας ή κατά λάθος ή κατά τύχη. Θα το κοιτάξει και θα πει: "Κορόνα". Το κρατάει όμως καιρό και δεν θα θυμάται τι ήταν στο "κορόνα" και τι στο "γράμματα". 

Έπειτα θα βγάλει τις συνήθειες και τα ρούχα της και τη θλίψη της και τα γυαλιά για τον ήλιο και τα παπούτσια και τις κάλτσες τις αταίριαστες που είναι η μία ριγέ κι άλλη μονόχρωμη. Δεν ξέρω αν θα βγει ή αν θα μείνει μέσα. Εκείνη νομίζω ότι θέλει να προχωρήσει κι ας μην της έχει μείνει τίποτα πια από τα γνωστά. "Με μια ανάσα και γυμνοί ερχόμαστε κι έτσι τα φέρνει να συνεχίζουμε", αυτό έλεγε συχνά. Πιστεύω ότι θα βγεί. Ίσως ξυπόλητη. Έτοιμη ν' αντικρύσει τον ήλιο κατάματα κι ας δακρύσει. Αλλά δεν μπορώ να αποφασίσω εγώ για εκείνη. Εμένα δε μου ήταν ποτέ εύκολο ν' αποφασίζω. 

πορεία κι απορία

έχω μια απορία: 

Αν ας πούμε 2 άνθρωποι ξεκινήσουν να διανύσουν την ίδια διαδρομή, ο ένας από την μια της άκρη κι ο άλλος από την άλλη, είναι βέβαιο ότι θα συναντηθούν; Κι αν ναι, πως;

ab - sence

Μόλις τελειώσουν όλα αυτά τα τωρινά. 

Τότε θα μπορούμε να μιλήσουμε γι' αυτά.

Μέχρι τότε θα τα ζούμε

όσο μπορούμε.

Όπως μπορούμε.

Και μετά θα τα βάλουμε το ένα δίπλα στ' άλλο 

στη σειρά 

μπορεί να τ' αλλάξουμε και λίγο ή πολύ

κι έτσι πυκνά - πυκνά θα μοιάζουν με γράμματα στο χαρτί 

και θα ξεγελάσουμε πως συγγράφουμε 

εμάς κι εσάς

κι ίσως μετά και να γράψουμε μ' αρώματα

- είναι πιο δυνατές έτσι οι αναμνήσεις -

κι όχι οι συγκινήσεις.

(Δεν μ' αρέσει το πρώτο ενικό)

Το ξέρω πάει καιρός. 

Συγνώμη για την απουσία.

my new

Έχω έναν καινούριο φίλο. Δε μιλάει βέβαια, δεν είναι καν πρόσωπο. Όμως με έκανε να χαμογελάσω όταν το σύμπαν έμοιαζε να καταρρέει. Κι αυτό τον έκανε φίλο μου.